تلنگری به موقع در مسیر قهرمانی!

گروه ورزشی آذرانجمن/ سپهر نقش شور سپهر؛ فوتبال عین زندگی است؛ اصلا خود زندگی است، با همه هیجانات، خشم ها، تنش ها، تعارض ها، تقابل ها و جدال های پرتکرارش، با اشک ها و لبخندهای سینوسی و متناوبی که همواره وجود دارد، حتی با تمام شادی ها، پیشرفت ها، رشدها و موفقیت های درهم تنیده با تار و پود زندگی، فوتبال، برشی از زندگی همه ما آدم هاست؛ دقیقا همانند بازی امشب تراکتور و پرسپولیس که صحنه هایی از غم و شادی را در اردوی هر دو تیم شکل داد …

باخت امشب تراکتور اما؛ جدای از ضعف ها و ایرادات فنی و تاکتیکی پرستاره ترین تیم فعلی فوتبال ایران، ریشه در انتظارات به شدت هیجانی شده هواداری، فضای مجازی و حتی رسانه ای روزهای منتهی به این بازی بزرگ و ۶ امتیازی دارد، هیجاناتی که در فضایی به شدن احساسی و رقیق شده، موفق ترین تیم هفته های اخیر لیگ را به نقطه سردرگمی و بی برنامگی در زمین بازی رسانید و در هجوم همین انتظارات و غلیانات غلبه کرده غیرفوتبالی بر اصل تمرکز، خردمندی، هوشمندی و انسجام تیمی، علی رغم حمایت حداکثری هواداران پرشور و عاشق حاضر در استادیوم آزادی، رقیب دیرینه را با یک یار کم تر، پیروز میدان کرد!

در شب درس آموز آزادی، از نیمکت گرفته تا تک تک بازیکنان و ستاره های شاخص تراکتور و کادر فنی، حتی سایه ای ملموس از خود واقعی و برتر تیم صدرنشین نیز نبودند، “اسکو.تی.تی”، امشب، هم به تلواسه های آمیخته با غرور خود باخت و هم به اراده و فعل خواستن پرسپولیس، تیمی که با یک بازیکن کم تر، دو تعویض اجباری و داوری استاندارد، با هوشمندی و تجربه بالا، بازی ۶ امتیازی در دوئل قهرمانی و صدرنشینی را واگذار کرد تا یادمان نرود که فوتبال در عین عاشقانگی و دلدادگی های پرتکرارش، بی رحم ترین شکل خود را هم می تواند به ما نشان دهد …

معتقدیم، همین بازی تلخ که هیچ عایدی امتیازی و جدولی برای ما و تراکتور محبوبمان نداشت، یک درس بزرگ اما داشت، تلنگری به موقع در مسیر قهرمانی برایمان بود، این بازی، ما و عاشقان تراکتور را به خود آورد تا در دیدارها و بازی های باقی مانده، حواسمان شش دانگ به مسیر پرسنگلاخ پیش رویمان باشد.

ما در دیداری برابر حریف ۱۰ نفره باختیم که برخلاف بسیاری از بازی ها، نه مشکل داوری داشتیم، نه تنش و درگیری داخل زمین مسیر بازی را عوض کرد و نه دردانه پایتخت نشین، حریفی سخت برای بردن بود؛ ما امشب، به خودمان، خودباوری تضعیف شده مان، درگیری ها و تعارضات ذهنی مان و غرور کاذبمان باختیم؛ هرچند، دنیا به آخر نرسیده و جا برای جبران، همچنان باقی است.

انتهای پیام/