رقابت در صنعت داروسازی منطقه شدت دارد؛ ما کجای کاریم؟

به گزارش آذرانجمن، مهدی شیخ زاده/ کشورهای همسایه با سرمایه‌های کلان، توسعه خطوط تولید و جذب فناوری نوین، در حال تصاحب بازار هستند. ایران اما با همه ظرفیت علمی و تولیدی خود، هنوز درگیر کمبود سرمایه، ناپایداری ارزی و سیاست‌های دستوری است.

امارات با سرمایه‌گذاری بیش از ۴۰۰ میلیون درهم در «دبی اینداستریال سیتی» و حمایت هلدینگ دولتی ADQ، به قطب بیوتکنولوژی منطقه تبدیل شده است. شرکت جولفار نیز تا سال ۲۰۲۵ قصد دارد بیش از ۳۰۰ میلیون درهم دیگر برای توسعه فناوری و افزایش صادرات دارو سرمایه‌گذاری کند.

در عربستان، چشم‌انداز ۲۰۳۰ داروسازی را به ستون استقلال اقتصادی بدل کرده است. این کشور تاکنون حدود ۲.۶ میلیارد دلار برای ساخت کارخانه‌های دارو و تجهیزات پزشکی سرمایه‌گذاری کرده و هدف دارد ۷۰ درصد نیاز دارویی خود را از تولید داخلی تأمین کند. ترکیه نیز در عرصه منطقه‌ای و بین‌المللی با سیاست‌های تشویقی و ثبات اقتصادی، بازار دارویی خود را به بیش از ۳۲۴ میلیارد لیر رسانده و شرکت‌های بین‌المللی مانند Gilead با سرمایه‌گذاری مستقیم تولید داروهای پیشرفته را آغاز کرده‌اند.

این موج سرمایه‌گذاری تنها برای تأمین نیاز داخلی نیست؛ هدف ساخت زنجیره‌ای منطقه‌ای از تولید، صادرات و نفوذ علمی است. داروسازی در منطقه امروز نه فقط صنعت، بلکه شاخه‌ای از دیپلماسی سلامت است. ایران که روزگاری پیشرو بود، اکنون در حاشیه رقابت ایستاده است.

بیش از ۹۵ درصد داروی مصرفی کشور داخلی است و بخش عمده مواد اولیه نیز تولید داخل است، اما کمبود نقدینگی، سیاست‌های ارزی ناپایدار و تأخیر در پرداخت مطالبات، سرمایه‌گذاری را فلج کرده است. صادرات دارویی ایران هنوز از ۱۷۰ میلیون دلار فراتر نرفته و بسیاری خطوط تولید با تجهیزات قدیمی و استانداردهای فرسوده فعالیت می‌کنند.

صنعت جهانی داروسازی با سرعت به سوی داروهای بیولوژیک، ژن‌درمانی و درمان‌های شخصی‌سازی‌شده پیش می‌رود. کشورهایی که امروز بر این فناوری‌ها مسلط شوند، فردا نه‌تنها بازار، بلکه قدرت تصمیم‌گیری در سلامت جهانی را در اختیار خواهند داشت. در مقابل، تأخیر و بی‌برنامگی ایران می‌تواند صنعت دارو را از جایگاه راهبردی خود به سطحی صرفاً تولیدمحور و بوروکراتیک تنزل دهد.

واقعیت این است که داروسازی ایران نه از کمبود علم رنج می‌برد و نه از توان تولید. مشکل اصلی، کمبود جسارت در تصمیم‌گیری‌های بزرگ است. بدون سیاست‌های پایدار، تضمین حقوقی برای جذب سرمایه خارجی و حمایت واقعی از نوآوری، بازگشت به رقابت جهانی ممکن نیست.

دارو امروز تنها درمان نیست؛ نماد قدرت است. و در جهانی که نفوذ از لوله‌های نفت به آزمایشگاه‌های داروسازی منتقل شده، ماندن در صف مجوز و ارز، به معنای باختن آینده است. داروسازی ایران هنوز زنده است، اما اگر سرمایه و سیاست دیر بجنبند، این حیات ممکن است تنها در حافظه گذشته ادامه یابد.

 

انتهای پیام/