«قیش زوماری»؛ رسم دیرینهای که از شکارگری تا شعر شهریار جاری است
«قیش زوماری» یا اندوخته زمستانی، یکی از کهنترین آیینهای فرهنگی مردم آذربایجان است که ریشه در زندگی معیشتی و شکارگری انسانهای باستان دارد؛ رسمی که به پاسداشت تدبیر و آیندهنگری، از دل تاریخ تا اشعار ماندگار استاد شهریار جاری است.
به گزارش آذرانجمن، در روزگاران دور، انسانی که به شکار و گردآوری خوراک اشتغال داشت، همواره بخشی از منابع غذایی بهدستآمده را برای روزهای سخت و سرد سال نگهداری میکرد تا سفره او و خانوادهاش در ایام بیبرکتی خالی نماند. این نگرش، ریشه اصلی «قیش زوماری»، یعنی اندوختن آذوقه برای فصل سرماست.
در آذربایجان نیز پیش از فرارسیدن زمستان، تدارکات فصل سرد از دیرباز بهشکل گستردهای مهیا میشد. در بسیاری از مناطق، در تمامی ماههای پاییز بیشتر فعالیت زنان خانهدار صرف تهیه «قیش زوماری» میشد؛ از خشککردن انواع میوهها و سبزیجات گرفته تا تهیه «قوورما» یا همان گوشت سرخشده در روغن، ترشی، لواشک، رب، آبغوره و آبلیمو. هر آنچه در طول زمستان به کار میآمد، با سلیقه و ظرافت آماده و ذخیره میشد.
در این میان، وجود هندوانه برای شب «چله» (چیلله گئجهسی) نیز از ضروریات بهشمار میرفت و نقش ویژهای در آداب این شبهای بلند و سرد زمستانی ایفا میکرد.
انتهای پیام/
آذرانجمن
نظرات