خاموشی و توزیع عادلانه‌ی دود مازوت

به گزارش آذرانجمن، عرفان باقرزاده؛ اگر بخواهیم توسعه را بصورت کلی تقسیم بندی کنیم دو مدل کلی وجود دارد ، راه رشد غیر سرمایه‌داری (چپ) و راه رشد سرمایه‌داری (راست). این تقسیم بندی بسیار کلی است و ذیل این‌ها ترکیبات و مشتقات بسیاری برای پیشبرد اهداف توسعه محور توسط سیاسیون برای کشورها اتخاذ می‌شود.

آنطور که گفتیم توسعه راه و چاه مشخصی دارد، نمی‌شود که ما از حاصل ضرب عدد دو در دو انتظار صد داشته باشیم، حاصل آن چهار خواهد بود و تصوری غیر از این عاقلانه نیست. توسعه‌ی غیر سرمایه‌داری نتیجه‌‌ای جز کاهش منابع و تورم را ندارد.

اساسی ترین مشکل زیر ساختی در کشور وجود یا عدم وجود نفت ، گاز و ثروت نیست ، مشکل اساسی در مدیریت منابع است. تفکری که بخاطر اجرای شعار گونه‌‌ی عدالت و برابری بدنبال توزیع متوازن ثروت باشد، نتیجه‌ای جز توزیع برابر فقر و دود برای همه‌ی مردم به بار نخواهد آورد.

این مشکلی نیست که دولت‌ قبلی یا فعلی با آن مواجه‌اند، کشور ما حتی از قبل انقلاب برنامه‌ی توسعه‌ی آمرانه و غیرسرمایه‌داری را پیش گرفته است که شاید بتوان گفت برنامه‌ی توسعه‌ی غیر سرمایه‌داری بیشتر از شصت سال است که اجرا می‌شود، آن چیز که فرق دارد سرعت تزریق پول است نه ماهیت آن ،گاهی با سرعت بسیار و گاهی با سرعت کم.

تنها فرق دولت قبل و دولت جدید در مدیریت خاموشی این بود که در دولت قبل فشار خاموشی و قطعی تمام و کمال بر روی صنایع بود تا مردم در شهر‌ها متوجه بحران نشوند، یعنی با آسیب به چرخه‌ی اقتصادی کشور و ایجاد رکودی که هنوز با آن درگیریم، درد اصلی را پنهان می‌ساختند. دولت فعلی اما برنامه‌ی خاموشی را برای شهرها و صنایع بطور برابر اعمال می‌کند تا بدین شکل چرخه‌ی صنعت به طور کامل از حرکت باز نماند.

اما مشکل اصلی همچنان بر سر جای خود باقی است و این مشکل نه در نیروگاه‌ها و نه در چاه‌های نفت و گاز بلکه در اندیشه‌های زیر ساختی است. تنها روش منطقی برای حل بحران ناترازی انرژی، کنار گذاشتن تفکر توزیع متوازن و سپردن این امر به بخش خصوصی و بازار است.

انتهای پیام/