فرهنگ آپارتمان‌نشینی؛ فرهنگی که باید مرور شود

گروه فرهنگی آذرانجمن/ رعنا شکری: با افزایش جمعیت و توسعه شهری، حیاط‌های ویلایی کم‌کم جای خود را به ساختمان‌های چندطبقه دادند. این تغییر نه‌تنها خانه‌ها، بلکه نمای کلی شهر را نیز دگرگون کرد؛ حیاط‌ها حذف یا کوچک شدند و جای خود را به پارکینگ، پله و آسانسور دادند. دیوارها آن‌قدر به هم نزدیک شدند که حریم خصوصی تقریباً رنگ باخت.

تا پیش از این، همسایه حکم خانواده را داشت، اما امروز گاهی حتی از حال و روز همسایه دیواربه‌دیوار هم خبری نیست. با این حال، زندگی آپارتمان‌نشینی در کنار معایب، مزایایی هم دارد؛ از صرفه‌جویی در فضا و منابع و کاهش هزینه‌های نگهداری گرفته تا امکانات مشترکی مانند پارکینگ، سالن اجتماعات، باشگاه ورزشی و امنیت بیشتر.

سبک معماری آپارتمان‌ها موجب شکل‌گیری اشتراکاتی برای همسایگان شده که نوعی سبک زندگی اجتماعی تازه را می‌طلبد. فرهنگ آپارتمان‌نشینی، فرهنگی است که نیاز به بازتعریف و مرور دوباره آداب همزیستی مسالمت‌آمیز دارد.

دیگر خبری از کاسه‌های گل‌سرخی پر از آش رشته برای همسایه نیست، اما دست‌کم می‌توان با یک سلام و احوالپرسی در راه‌پله و آسانسور، یخ بی‌اعتمادی و بی‌روحی فضای آپارتمان را شکست. همچنین اگر مهمانی‌ها مثل «مهمان مامان» مهرجویی نیازمند همدلی و آبروداری نیستند، دست‌کم می‌توان زمان آن‌ها را با ساعات استراحت ساکنان هماهنگ کرد و صدای موسیقی و گفت‌وگو را به حداقل رساند.

رعایت نظافت فضاهای مشترک نیز نشانه احترام به خود و حقوق دیگران است. پارکینگ، آسانسور، راهرو و حیاط آپارتمان «ارث پدری» هیچ‌کس نیست و کسی حق انحصاری کردن آن‌ها را ندارد. معمولاً برای هر واحد تنها یک جای پارک اختصاص داده می‌شود و رزرو کردن فضا برای دوستان و اقوام، نشانۀ دوری از فرهنگ آپارتمان‌نشینی متمدنانه است.

از دیگر مسائل چالش‌برانگیز، نگهداری حیوانات در آپارتمان است. آپارتمان محل زندگی انسان است و ورود حیوانات می‌تواند نظم و آرامش این محیط را برهم بزند و موجب آزار هم انسان‌ها و هم حیوانات شود.

در نهایت، موضوع پرداخت به‌موقع شارژ و هزینه‌های نگهداری ساختمان اهمیت بسیاری دارد. مدیر ساختمان برای اداره امور نیازمند همکاری ساکنان است و بی‌توجهی به این موضوع باعث بی‌نظمی و فرسایش مدیریت می‌شود.

و کلام آخر:

انسان موجودی اجتماعی است و آپارتمان بستری برای تمرین زندگی جمعی مدرن به شمار می‌رود. بسیاری از آپارتمان‌نشینان هنوز خاطرات شیرینی از همسایگان دوران کودکی خود دارند و حتی دلتنگ صمیمیت آن روزها می‌شوند. این خود ساکنان هستند که انتخاب می‌کنند: یا این فرهنگ دیرینه را دوباره زنده کنند، یا با زندگی سرد و بتنی امروز کنار بیایند. در هر صورت، احترام به حقوق و قوانین آپارتمان، نشانه‌ای روشن از بلوغ اجتماعی است.

 

انتهای پیام/