غذارسانی به سگهای بلاصاحب، بایدها و نبایدها

گروه محیط زیست آذرانجمن: سولماز عظیم زاده، کنشگر محیط زیست در گفتگو با آذرانجمن درخصوص موضوع غذارسانی به حیوانات بیان کرد: از دو منظر اکولوژیک و اجتماعی می توان این موضوع را بررسی کرد، چند سالی است که موج حمایت از حیوانات و توجه به گونه‌های دیگر حیات، غیر از انسان در ایران به راه افتاده که از یک منظر اتفاق مبارکی است. شاید یکی از علل توجه به این گونه‌ها، توجه بیشتر به محیط زیست و فعالیت سمن‌های مختلف زیست محیطی باشد که در طی این چند سال با فضای ایجاد شده توانسته‌اند فعالیت بیشتری نمایند. اما در جامعه حمایت از حیوانات باید یک آسیب شناسی و بازبینی کلی و اساسی صورت گیرد، در غیر این صورت اکثر فعالیت‌هایی که انجام می‌گیرد را به بیراهه خواهد کشاند و نتیجه‌ی لازم و متناسب با میزان تلاش و کار در این زمینه، عاید نخواهد شد.

این فعال محیط زیست گفت: غذا رسانی به سگ ها نباید به صورت گسترده باشد، بردن غذا به حاشیه شهرها و روستاهای اطراف شهر، به صورت گسترده و با مقدار بالا، بدون درنظر گرفتن عواقب و تاثیرات این اقدامات و ساکنین آن مناطق، اصولاً به سگها هیچ کمکی نمی کند و این حیوانات را بیشتر در معرض آسیب قرار می‌دهد.

عظیم زاده با ذکر این موضوع که طبق نظر کارشناسان و سازمانهای تخصصی، غذا رسانی به حیوانات حیات وحش اصولا کار اشتباهی است، افزود: بعضی وقت ها بر حسب یکسری تحقیقات و جهت مدیریت جمعیت حیوانات حیات وحش، امکان دارد متخصصان در مناطقی به صورت محدود، پروژه غذا رسانی برای حیات وحش را انجام دهند، منتها غذا رسانی مردم به حیات وحش کلاً ممنوع است و موجب آسیب رسانی به چرخه زندگی حیوانات می شود. بنابراین اگر نمی‌خواهیم به حیات وحش آسیب وارد کنیم نباید غذارسانی انجام دهیم.

عظیم زاده با بیان این که همه مردم باید نحوه رفتار با حیوانات شهری خصوصا سگها را آموزش ببینند، گفت: سگ‌ها عموما در حاشیه شهرها و مناطق خالی از سکنه زندگی شوند و در بافت مرکزی شهر کمتر دیده می شوند. وقتی غذا رسانی گسترده و مداوم به سگ های شهری بدون آموزش مردم و بدون هدف انجام پذیرد، به این حیوانات آسیب وارد می کند، چون که اولا چرخه زندگی آنها را به هم میزند و دوما باعث می شود که این حیوان به انسانها عادت کنند، انسانها اکثرا روش مواجهه با سگها را نمیدانند و این مسئله موجب می شود که حیوانات بیشتر در معرض خطر قرار بگیرند.

وی اضافه کرد: اگر کسی به حیوانات دوروبر خود مثل سگ سرکوچه و در همان محل خودش هر روز یا حتی اتفاقی غذایی می دهد این موضوع اشکال ندارد، اما اگر کسانی می خواهند غذارسانی مستمر انجام دهند، باید بر اساس یک برنامه و هدف مشخص باشد. بطوری که باید در نظر بگیرند که، این غذا رسانی چه تاثیری در سلامت سگ ها خواهد داشت و یا چه تاثیری در کنترل جمعیت آنها خواهد گذاشت و بعد با همکاری و مشاوره کارشناسان و با جلب نظر ذینفعان، این برنامه را اجرا کنند.

این فعال محیط زیست در پایان افزود: برنامه ها و الگوهای تعامل و مدیریت سگهای بلاصاحب بایستی در بستر اجتماعی هر منطقه جغرافیایی و فرهنگی دیده شود و کپی برداری شیوه ها و روشهای سایر مناطق بدون بومی سازی، موجب آسیب به خود سگها و سلامت روانی جامعه خواهد بود.

مصاحبه کننده: عاطف احدپور

انتهای پیام/