راه نجات تبریز از ترافیک، پارکینگ هوشمند است

به گزارش گروه اجتماعی و شهری آذرانجمن/ سما شیرزاد: داشتن پارکینگ شخصی، دیگر نشانه‌ی رفاه نیست؛
بلکه به «نعمت نایاب شهر مدرن» بدل شده است.
هر شب، صدها راننده در کوچه‌های تاریک و خیابان‌های باریک، با چشمانی نگران به دنبال چند متر آسفالت خالی می‌گردند تا اتومبیلشان را امانت بگذارند به شهری که با هزاران خودرو در خیابان ها دشمن آرامششان شده است.

گلایه‌ها و قیمت‌های بی‌ضابطه

در تبریز، پارکینگ‌ها از ساعتی ۱۵ تا ۳۰ هزار تومان و شبانه‌روزی تا ۲۰۰ هزار تومان کرایه می‌گیرند.
شهروندان می‌گویند این قیمت‌ها هیچ سقفی ندارد؛ هر پارکینگی، قانون خودش را دارد.
اما شهرداری تبریز، این افزایش را نتیجه‌ی مستقیم تورم، هزینه‌های نگهداری و تعمیرات می‌داند و تأکید دارد که تعرفه‌ها بر اساس ضوابط است.

حال میان این دو روایت، گویا مردمی مانده‌اند که نه به قانون اطمینان دارند و نه به انصاف.
پارک خودرو حالا به بخشی از دغدغه‌های مالی خانوار تبدیل شده است؛ همان‌قدر ملموس و ضروری که نان و اجاره‌خانه.

وقتی فناوری به کمک شهر می‌آید

در شهری که خیابان‌ها به مرز انفجار رسیده‌اند، دیگر پارکینگ‌های سنتی پاسخ‌گو نیستند.
کارشناسان می‌گویند تنها راهکار پایدار، حرکت به سمت پارکینگ‌های هوشمند است؛
پارکینگ‌هایی که با فناوری‌های نو، حسگرها، نرم‌افزارهای رزرو آنلاین و پرداخت الکترونیکی، نظم تازه‌ای به توقف خودروها می‌بخشند.

اینجاست که پارک علم و فناوری آذربایجان شرقی می‌تواند نقشی حیاتی ایفا کند؛
با استفاده از ظرفیت شرکت‌های دانش‌بنیان، می‌توان این طرح را از سطح شعار، به میدان عمل کشاند.

از جمله شرکت‌هایی که در این زمینه ظرفیت فعالیت دارند، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

شرکت طراحان کنترل شرق: توسعه‌دهنده‌ی سامانه نرم‌افزاری مدیریت پارکینگ با امکان کنترل ورودی، خروجی و پرداخت دیجیتال.

شرکت عمران محور صنعت تاوریژ: تولیدکننده‌ی سازه‌های مکانیزه پارکینگ و تجهیزات صنعتی نصب و بهره‌برداری در مقیاس شهری.

شرکت فناوری صنایع داتیس: طراح سامانه‌ی پارکینگ هوشمند مبتنی بر RFID و هوش مصنوعی برای کنترل دقیق تردد خودروها.

ترکیب توان این مجموعه‌ها با مدیریت شهری و حمایت پارک علم و فناوری می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری پارکینگ‌های هوشمند طبقاتی و مکانیزه در مناطق پرترافیک تبریز باشد؛ جایی که فناوری، نه در تئوری، که در عمل به کمک زندگی روزمره شهروندان می‌آید. اگر مدیریت شهری از این ظرفیت بومی استفاده کند، تبریز می‌تواند یکی از نخستین شهرهای شمال‌غرب کشور باشد که سامانه‌ی «پارکینگ هوشمند یکپارچه» دارد.

روایت دیگر شهرها؛ هرکدام درسی برای تبریز

«تهران» سال‌ها پیش با پروژه‌ی «تهران‌من» قدم در مسیر دیجیتالی کردن توقف خودرو گذاشت. در خیابان ولیعصر، رانندگان می‌توانند از طریق اپلیکیشن محل پارک رزرو کنند، هزینه را آنلاین بپردازند و حتی هشدار پایان زمان توقف بگیرند. شهرداری تهران از این راه نه‌تنها درآمد پایدار کسب کرده، بلکه داده‌هایی ارزشمند برای تحلیل ترافیک به دست آورده است.

«مشهد» راه دیگری رفت.
در این شهر مذهبی، زائران همواره با کمبود پارکینگ روبه‌رو بودند. در پروژه‌ی مشترک شهرداری و دانشگاه فردوسی، پارکینگ‌های چندطبقه‌ی هوشمند ساخته شد که با حسگرهای خودکار، خودرو را در چند طبقه جابه‌جا می‌کند. حالا در محدوده‌ی حرم، از ترافیک سنگین سال‌های گذشته خبری نیست.

«اصفهان» اما نگاه هنرمندانه‌تری داشت.
در این شهر، پارکینگ‌های مکانیزه‌ی زیرزمینی با معماری سازگار با بافت تاریخی ایجاد شد؛ زیر میدان نقش‌جهان، جایی که هر وجب خاکش تاریخ است، حالا پارکینگی مدرن و نامرئی به شکل آسانسوری وجود دارد که بدون آسیب به چهره‌ی شهر، بار ترافیکی منطقه را کاهش داده است.

«شیراز» شهر شعر و شکوفه، هم در این مسیر تازه‌نفس است.
در سال‌های اخیر، با کمک شرکت‌های استارت‌آپی، پارکینگ‌های عمومی را به سامانه‌ای متصل کردند که در آن رانندگان از طریق اپلیکیشن، فضای خالی نزدیک‌ترین پارکینگ را پیدا می‌کنند. حرکتی آرام، اما امیدوارکننده.

و در میان همه‌ی این تجربه‌ها، «تبریز» هنوز در آغاز راه است؛ شهری که زیر بار ترافیک خم شده اما می‌تواند برخیزد؛ اگر میان مدیریت، فناوری و سرمایه‌گذاری، آشتی برقرار شود.

امروز، زمان تصمیم است.
یا باید با چشمانی خسته، همچنان به دنبال جای پارک بگردیم،
یا باید باور کنیم که فناوری، بخشی از راه نجات است.

شهرها وقتی زنده می‌مانند که یاد بگیرند نفس بکشند؛ و تبریز می‌تواند دوباره نفس بکشد، اگر هر کوچه‌اش سهمی از عقلانیت، نظم و امید داشته باشد. پارکینگ، تنها جای توقف خودرو نیست؛ «جای توقف بی‌نظمی است.» و شاید همین توقف، نقطه‌ی آغاز شهری تازه باشد.

 

انتهای پیام/