آذربایجانِ مستعد تهی از مدیریت

به گزارش آذرانجمن/فیروز عابدی؛ از اواسط دهه ۶۰ تا ۷۰ با ظهور فوتبالیست های مستعد و پرشمار آذربایجان، در تیم هایی چون ماشین سازی، بلبرینگ سازی، تراکتور سازی، پیستون سازی، ایدم، موتوژن، پالایشگاه و…. شاهد نسل طلایی تاریخ فوتبال خطه آذربایجان بودیم.

ستاره هایی که با درخشش و کسب نام و نشان در تیم های خود و عدم مدیریت صحیح باشگاها در حفظ آنها جذب تیم های تهرانی و شهرستانی شده و بعدها با درخشش در پیراهن تیم های رقیب، بلای جان فوتبال آذربایجان شدند.

امتناع کارخانه ها از تیم داری و انحلال باشگاه ها، بی توجهی به آینده استعدادها و فروش بازیکنان به قیمت های ناچیزی که سالها در زمین های خاکی پله های ترقی را یکی پس از دیگری پیموده بودند، باعث تضعیف روز به روز فوتبال این خطه کهن شد.

علی دایی، کریم باقری، سیروس دین محمدی، علیرضا اکبر پور، استاد اسدی، یونس باهنر، اسماعیل هلالی، رسول و حسین خطیبی، علی باغمیشه، باغبان باشی، داود رستمی و…. بازیکنانی بودند که با چهره شدن در لباس تیم های آذربایجانی سر از  تیم های پایتختی درآوردند و حتی سالیان سال شاکله اصلی تیم ملی را نیز تشکیل میدادند.

اما با تغییر نسل جدید بمانند سالیان دور شاهد شکوفایی استعداد های جدیدی هستیم که باز با بی توجهی متولیان ورزش استان و عدم بکار گیری افراد دلسوز و متخصص در رده های پایه، در حفظ آنها جهت پیشرفت ورزش آذربایجان دچار چالش همیشگی شده ایم‌.

گذشته از این، از دیگر دلایلی که باعث افت و عدم شکوفایی فوتبال پایه در آذربایجان شده می‌توان به وجود افراد سودجو در راس باشگاه ها و درخواست مبالغ بالا از والدین تحت عناوین مختلف اشاره کرد. متاسفانه اکثریت خانواده ها به دلیل عدم بضاعت مالی توان پرداخت مبالغ هنگفت را ندارند و قید پیشرفت و آرزوهای فرزندانشان را می زنند.

این در حالی است که تیم ها و شهر های رقیب همواره به آذربایجان به چشم یک منطقه فوتبال خیز نگاه منفعت طلبانه ای دارند و با جذب بازیکنان پایه و با سرمایه گذاری در سنین پایین آینده باشگاه خود را تامین می کنند. به عبارت ساده تر از ما فرصت سوزی از آنها فرصت سازی.

انتهای پیام/