زیست‌جهان معنا در خانه‌ی زبان مادری شکل می‌گیرند

به گزارش آذرانجمن، وحید یوسفی/ مدیر انجمن هنر‌و ادبیات ققنوس: هایدگر چه زیبا گفت که «زبان، خانه‌ی وجود است»؛ جایی که هویت و اندیشه‌ی ما در آن شکل می‌گیرد و معنا می‌یابد. اما چه می‌شود اگر این خانه ویران شود؟ آیا توسعه‌ای که به بهای از دست رفتن زبان و فرهنگ شکل بگیرد، می‌تواند پایداری را تضمین کند؟

در دنیایی که سرعت توسعه به معیاری برای پیشرفت تبدیل شده، بسیاری از کشورها مسیر توسعه را با عبور از هویت‌های فرهنگی خود پیموده‌اند. کره جنوبی یکی از نمونه‌های برجسته‌ای است که در این راه، ارزش‌های سنتی و زبان مادری خود را تا حد زیادی به حاشیه رانده است. در نتیجه، اگرچه این کشور به لحاظ اقتصادی و صنعتی رشد چشمگیری داشته، اما بحران‌هایی مانند افزایش نرخ خودکشی و کاهش امید اجتماعی، هزینه‌های سنگینی بوده که جامعه کره‌ای برای این توسعه پرداخته است.

توسعه‌ای که ریشه‌ها را نادیده بگیرد، معنا را از دست می‌دهد

بر اساس گزارش سازمان بهداشت جهانی، کره جنوبی یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی در جهان را دارد. فضای رقابتی شدید، فشارهای اجتماعی و فاصله گرفتن از هویت‌های بومی، از جمله عواملی است که به این بحران دامن زده است. ادبیات شرق آسیا تلاش کرده تا این واقعیت را بازتاب دهد و راهی برای بازسازی امید در میان نسل جوان پیدا کند. اما این تلاش‌ها زمانی می‌توانند اثرگذار باشند که توسعه با حفظ “بودن‌ها”، یعنی عناصر هویتی و فرهنگی، همراه شود.

زبان مادری؛ ستون هویت و توسعه پایدار

زبان مادری یکی از اصلی‌ترین ارکان هویت فرهنگی است که می‌تواند توسعه‌ای پایدار را ممکن کند. کشورهایی که در مسیر رشد، زبان و هویت خود را کنار گذاشته‌اند، در بلندمدت دچار بحران معنایی و از خودبیگانگی شده‌اند. در مقابل، جوامعی که زبان مادری خود را ارج نهاده‌اند، موفق شده‌اند توسعه‌ای متوازن و انسانی را تجربه کنند.

امروز، در روز جهانی زبان مادری، فرصتی است تا به این پرسش فکر کنیم که آیا توسعه‌ای که ریشه‌ها را نادیده می‌گیرد، می‌تواند پایداری را تضمین کند؟ یا آنکه برای ساختن آینده‌ای روشن، باید بر “بودن‌ها” تأکید کنیم و زبان مادری را به‌عنوان خانه‌ی وجود، پاس بداریم.

وقتی بتوانیم بر اساس “بودن”های خویش حرکت کنیم بی گمان به هستی و “بودن‌”های دیگری نیز ارزش والای خواهیم داد و این موضوع قدمی متحول کننده برای تشکیل زیست جهان مشترک بین ملل و حتی اقوام را فراهم کرده و در بلندت صلح و دوستی به دنیای پر از آشوب امروز ارمغان می‌آورد.